Abzgram

,,Takie będą Rzeczypospolite, jakie ich  młodzieży chowanie“… taki napis widniał w Akademii J. Zamojskiego. Jaka jest polska szkoła – każdy widzi. Można usłyszeć rechot Gombrowicza zza grobu… Dlaczego?  A no dlatego, że od jego czasów niewiele się zmieniło… Choć walczył z ,,pupą „ i ,,gębą“, ze schematyzmem myślenia w stylu – Słowacki wielkim poetą był…. walczył z narzucaniem Formy, która rozpościera ramiona nad całokształtem szkolnictwa. Chciał, by uczniowie myśleli, odczuwali i oceniali. Czy mu się to udało? Nie! Oprуcz tego, że był czas, iż jego dzieła trafiły na margines (indeks) jako niepotrzebne i deprawujące młodzież… i nie chodzi tu już o przeładowanie materiału, o to, że uczeń musi być geniuszem i z fizyki i chemii, matematykiem, czy humanistą. Nie chodzi o ważące tonę tornistry…. Chodzi o to, że często wylewamy ,,przysłowiowe dziecko z kąpielą“ – bo to, co ważne ginie. Gubi się w odmęcie całej tej wiedzy. Co dziś powinno być zadaniem szkoły? Nie tylko edukacja, ale budzenie wrażliwości i przeżywanie lektur, ocenianie, nauka życia. Uczeń podlega strumieniowi świadomości szkolnej… Jeśli chcemy mieć pokolenie ludzi wolnych od zahamowań, homofobii, jeśli chcemy wychować społeczeństwo demokratyczne, tolerancyjne, otwarte na wielokulturowość – to trzeba się zatrzymać, pomyśleć – kto będzie się opiekował na starość rodzicami, jakie będą relacje z przyjaciółmi, rodziną….

Karolina Wojtas bada współczesny system edukacyjny jak szalony antropolog. Jakość edukacji, jej adekwatność do współczesności i rywalizacyjność powinny stanowić jeden z najistotniejszych tematуw debaty publicznej, w której często pojawia się zafałszowany obraz systemu edukacji jako zjawiska podlegającego ciągłej innowacji.

Rzeczywistość szkół i nauczania nosi w sobie wiele dziwactw, surrealnych zachowań i śladów absurdalnych eksperymentуw, którym była poddawana na przestrzeni stuleci.

Szkoła u Karoliny Wojtas jest zjawiskiem pełnym niewytłumaczalnych kolektywnych rytuałów, pozornie nam znajomych ponieważ wszyscy byliśmy poddawani podobnym w dzieciństwie. W pracach Wojtas ujawnia się ich absurdalność, opresywność i traumatyczność.