MOULD / FORMA
Agnieszka Mastalerz
wystawa, WGW+
Mould / Forma
Agnieszka Mastalerz
18.09—16.11.2025
Kurator: Krzysztof Miękus
Patron honorowy:
Wernisaż: 18 września 2025, godz.19.00
Wstęp na wystawę: bezpłatny
Wystawa w ramach Warsaw Gallery Weekend +, kurator: Krzysztof Miękus
W Instytucie Fotografii Fort artystka prezentuje premierowe realizacje wideo „” i „Ὁδός”, w których cielesność spotyka się z choreografią maszyn, a organiczny rytm konfrontuje ze zautomatyzowanym taktem. „Mould” zrealizowane na taśmie 35 mm i wyświetlane z analogowego projektora – 300 kilogramowego, terkoczącego giganta – staje się zarazem obrazem, jak i obiektem, rzeźbą emitującą pulsujące kadry materiału filmowego. I jednocześnie, w równoległej projekcji „Ὁδός”, Mastalerz przenosi odbiorców w przestrzeń transformacji materii nieorganicznej – metalicznych stopów, energii cieplnej, paradoksalnej witalności.
To wystawa-doświadczenie – gra oparta na złudzeniach i pytaniach, w której tropów dostarcza też fizyczne odczuwanie ekspozycji. Jak przypomina kurator wystawy Krzysztof Miękus, sam film analogowy to iluzja płynnego ruchu, możliwa dzięki mechanizmowi pętli Lathama: tak szybkim zmianom pojedynczych kadrów, że granice obrazów zacierają się dając ułudę ciągłości.
Impulsem do stworzenia tych prac stała się postać Danuty Kwapiszewskiej (1922–1999) – choreografki i tancerki, która w wyniku wypadku musiała zakończyć karierę sceniczną i zwróciła się ku figuratywnej rzeźbie. Czterdzieści lat po wystawie Kwapiszewskiej w Zachęcie Moje rzeźby tańczą za mnie, Mastalerz podejmuje wątek transformacji życiowej i twórczej energii.
W Instytucie Fotografii Fort artystka prezentuje premierowe realizacje wideo „Mould” i „Ὁδός”, w których cielesność spotyka się z choreografią maszyn, a organiczny rytm konfrontuje ze zautomatyzowanym taktem. „Mould” zrealizowane na taśmie 35 mm i wyświetlane z analogowego projektora – 300 kilogramowego, terkoczącego giganta – staje się zarazem obrazem, jak i obiektem, rzeźbą emitującą pulsujące kadry materiału filmowego. I jednocześnie, w równoległej projekcji „Ὁδός”, Mastalerz przenosi odbiorców w przestrzeń transformacji materii nieorganicznej – metalicznych stopów, energii cieplnej, paradoksalnej witalności.
To wystawa-doświadczenie – gra oparta na złudzeniach i pytaniach, w której tropów dostarcza też fizyczne odczuwanie ekspozycji. Jak przypomina kurator wystawy Krzysztof Miękus, sam film analogowy to iluzja płynnego ruchu, możliwa dzięki mechanizmowi pętli Lathama: tak szybkim zmianom pojedynczych kadrów, że granice obrazów zacierają się dając ułudę ciągłości.
Impulsem do stworzenia tych prac stała się postać Danuty Kwapiszewskiej (1922–1999) – choreografki i tancerki, która w wyniku wypadku musiała zakończyć karierę sceniczną i zwróciła się ku figuratywnej rzeźbie. Czterdzieści lat po wystawie Kwapiszewskiej w Zachęcie Moje rzeźby tańczą za mnie, Mastalerz podejmuje wątek transformacji życiowej i twórczej energii.
Tekst kuratorski
Krzysztof Miękus
Dwa długie ujęcia. Ich długość jest ograniczona długością taśmy filmowej 35mm. W pierwszym ujęciu tancerka jest sama. Kamera porusza się po okręgu, obiektyw stopniowo oddala się od postaci, aby na koniec ukazać plan ogólny. W drugim ujęciu dołącza nowa osoba. Jej ciało jest formowane przez pierwszą tancerkę. Kamera nadal porusza się po okręgu, lecz tym razem zaczyna od planu ogólnego, aby na koniec skupić się na detalach ich ciał i ruchu. I zapętlenie. Ruch po okręgu, zbliżenie, oddalenie, wdech, wydech, powtórzenie.
Film jest zapętlony. Nie plik cyfrowy, lecz fizyczny, analogowy film na taśmie o szerokości 35mm. Taśma zdaje się poruszać ruchem ciągłym, ale jest to złudzenie.
Dwa długie ujęcia. Ich długość jest ograniczona długością taśmy filmowej 35mm. W pierwszym ujęciu tancerka jest sama. Kamera porusza się po okręgu, obiektyw stopniowo oddala się od postaci, aby na koniec ukazać plan ogólny. W drugim ujęciu dołącza nowa osoba. Jej ciało jest formowane przez pierwszą tancerkę. Kamera nadal porusza się po okręgu, lecz tym razem zaczyna od planu ogólnego, aby na koniec skupić się na detalach ich ciał i ruchu. I zapętlenie. Ruch po okręgu, zbliżenie, oddalenie, wdech, wydech, powtórzenie.
Film jest zapętlony. Nie plik cyfrowy, lecz fizyczny, analogowy film na taśmie o szerokości 35mm. Taśma zdaje się poruszać ruchem ciągłym, ale jest to złudzenie.
Dwa długie ujęcia. Ich długość jest ograniczona długością taśmy filmowej 35mm. W pierwszym ujęciu tancerka jest sama. Kamera porusza się po okręgu, obiektyw stopniowo oddala się od postaci, aby na koniec ukazać plan ogólny. W drugim ujęciu dołącza nowa osoba. Jej ciało jest formowane przez pierwszą tancerkę. Kamera nadal porusza się po okręgu, lecz tym razem zaczyna od planu ogólnego, aby na koniec skupić się na detalach ich ciał i ruchu. I zapętlenie. Ruch po okręgu, zbliżenie, oddalenie, wdech, wydech, powtórzenie
Film jest zapętlony. Nie plik cyfrowy, lecz fizyczny, analogowy film na taśmie o szerokości 35mm. Taśma zdaje się poruszać ruchem ciągłym, ale jest to złudzenie.
Biogram
Agnieszka Mastalerz
Agnieszka Mastalerz (ur. 1991) — artystka wizualna.
Absolwentka Pracowni Działań Przestrzennych Mirosława Bałki na Wydziale Sztuki Mediów Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie (2018), odbyła gościnny pobyt w pracowni Candice Breitz i Eli Cortiñas w Hochschule für Bildende Künste w Brunszwiku (stypendium DAAD na rok akademicki 2019/2020), wcześniej także w studiu Adama Broomberga i Olivera Chanarina w Hochschule für Bildende Künste w Hamburgu (2017/2018). Ukończyła studia kulturoznawcze na Uniwersytecie Warszawskim (2013) oraz kurs podyplomowy na Malmö Art Academy (2024).
W swojej praktyce skupia się na mechanizmach kontroli oraz procesach wpływających i eksploatujących jednostkę. Używa poetyckiego języka wizualnego do analizy restrykcyjnych reguł ustanowionych w intymnych związkach, społecznościach, państwach czy firmach oraz w stosunku do środowiska naturalnego. Tworzy głównie wideo, często łącząc techniki obrazowania naukowego z elementami performatywnymi.
Projekty Agnieszki Mastalerz prezentowano w Polsce, Niemczech, we Włoszech, Francji, Wielkiej Brytanii, Kosowie czy Rumunii. Artystka była rezydentką Muzeum Susch w Szwajcarii oraz European Investment Bank Institute w Luksemburgu. Jedną z kolekcji, w której znajdują się jej prace, jest Fondazione In Between Art Film by Beatrice Bulgari.
Kolofon
„Mould”
Reżyseria: Agnieszka Mastalerz
Autor zdjęć: Marcin Gołąb
Drugi reżyser: Kuba Gryżewski
Autorka choreografii i performerka I: Adrianna Mrowiec
Performerka II: Agnieszka Janosz
Dom Produkcyjny: Papaya Films
Producent wykonawczy: Sebastian Jurczek, Tomasz Skrodzki
Producentka: Małgorzata Kozieł
Asystentka produkcji: Zofia Kszczotek
Ostrzyciel: Tomasz Czerwiński
2nd AC/ loader: Kuba Żukowski
Grip: Piotr Wicik, Adrian Kubicki, Marek Rumak
Gaffer: Grzesiek Strzelecki
Oświetlacze: Kamil Gajewski, Artur Nowak
Setrigging: Mikołaj Miłkowski
Kostiumy: Monika Tomczak
Charakteryzacja: Aneta Paciorek
Tłumaczki PJM: Magdalena Schromova, Elżbieta Żurawska
Fotosy: Oliwia Zając
Sprzęt kamerowy: Panavision
Sprzęt oświetleniowy: Heliograf
Studio: Transcolor Lucjan Siwczyk
Dźwięk na planie: Alex Banaszkiewicz
Postprodukcja dźwięku: Natalia Ptak (ptakova)
Postprodukcja: BlackPhoton (Kamil Rutkowski, Michał Krajewski, Maciej Mika, Andrzej Hajdaniak)
Postproducentka: Zosia Krajewska
Konforming: Bartłomiej Kuszpit
Kolorkorekcja: Hania Rudkiewicz
VFX: Julinna Lachowicz-Wróbel, Iwona Borucka
Mastering: Iwona Borucka
Taśma: Piotr Karniewicz, Kodak Polska Sp. z o.o.
Wołanie i skan taśmy: Laboratorium Filmowe / WFDiF
Przeniesienie materiału na taśmę: Cinelab Bucharest
Współpraca merytoryczna dot. Danuty Kwapiszewskiej: Marta Zaborowska / Narodowy Instytut Fryderyka Chopina
Podziękowania dla Tomka Kozery / RIOTS Film
Projekt zrealizowany w ramach stypendium Młoda Polska, finansowanego ze środków Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego.
Ὁδός
Reżyseria i montaż: Agnieszka Mastalerz
Autor zdjęć i kolorkorekcja: Marcin Gołąb
Partnerzy wystawy
Wsparcie
