Portret osobisty

“Twarz portretowanej osoby cały czas, niezmiennie od wielu lat, jest dla mnie misternie uknutą zagadką z wieloma niewiadomymi. Nieskończonym i nieokreślonym zbiorem cech i prawd na niej wypisanych.

Wciąż poszukuję identyfikatorów, symetrii, asymetrii, prawdy, fałszu, szczerości, próbując zatrzymać ulotne i przekształcić je w nieulotne.

Wiedza osoby portretowanej na swój temat często rozmija się z obrazem uzyskanym na sesji. Odarty z własnych wyobrażeń i nacechowany moim spojrzeniem bohater zdjęcia, bardzo często jest zaskoczony efektem końcowym. Zależnie od osoby, spotkania, czasu, chwili, momentu, wspólnie wyciągamy na powierzchnię tożsamość osobową, bądź tożsamość społeczną. Kiedy nasza koncentracja płynie w kierunku osobistych przeżyć, cech i odczuć, na dalszy plan schodzi tożsamość społeczna i odwrotnie. Czy któraś jest dominująca? Nie wiem. Szukam w tym eksperymencie portretowym – człowieka.”

“Portret osobisty to taki, w którym następuje próba ukazania prawdy o człowieku. Przedstawienie części jego osobowości, natury, wyjątkowości i niepowtarzalności. Taki portret może być wynikiem spotkania modela i fotografa w cztery oczy w studio, może też być portretem podejrzanym, sytuacyjnym lub kreacyjnym. Najważniejsza jest jednak szczerość przekazu, pozbycie się masek, odejście od klisz.”

“Portret osobisty powstaje wtedy, gdy udaje mi uchwycić najgłębsze spojrzenie osoby odwróconej do mnie tyłem.”

“Portret dowolnej osoby, który identyfikuje fotografa, pozwala go rozpoznać, zdefiniować, jest rodzajem dowodu osobistego fotografa. Ten aspekt w moim rozumieniu jest podstawowym warunkiem pozwalającym użyć termin „portret osobisty”.

Portret osobisty to konkretny ślad fotograficzny gry dwóch osób w określonej przestrzeni, efekt dialogu fotografa z aktorem-nie aktorem. Ciekawe w tym kontekście byłoby porównanie portretów tego samego aktora-nie aktora powstałych podczas kilku sesji, za każdym razem z innym fotografem. Takie doświadczenie mogłoby potwierdzić albo obalić powyższe dwa zdania. Amen.”