W podróży służbowej
Kuba Dąbrowski
wystawa

W podróży służbowej
Kuba Dąbrowski
22.04 – 14.06.2026
Kurator: Piotr Niepsuj
Tekst kuratorski
O artyście
Wydarzenia towarzyszące
Dokumentacja wystawy
Kolofon
Wernisaż: 22.04.2026, godz. 19:00
Wstęp na wystawę: bezpłatny

Zlecenia fotograficzne – zwłaszcza w obiegu mody – działają jak przepustka. Otwierają drzwi do przestrzeni zwykle niedostępnych: backstage’u wybiegów, hoteli VIP, prywatnych spotkań, chwil „pomiędzy” wyreżyserowanymi pokazami.
To miejsca z założenia tymczasowe lub nietrwałe, a jednak – maratony tygodni mody powracają co kilka miesięcy, rytmicznie i przewidywalnie. Miasta zmieniają się, ale z czasem otoczenie zaczyna być znajome: te same twarze, znane gesty, powracające rytuały. Po paru wyjazdach przestajesz potrzebować map. W każdym mieście masz swój bar „na rogu”, ulubioną księgarnię, trasę z hotelu na pokaz. Z chaosu logistycznego i presji czasu wyłania się nowa rutyna ‑ prowizoryczna, lecz zaskakująco trwała. I nowe przyjaźnie – oparte o wspólne doświadczenia, wspólny wyjazdowy rytm. Tymczasowe zaczyna funkcjonować jak stałe. Fotograficzna praca odbywa się w świecie, który nie jest domem, lecz z czasem tworzy jego satelity.
I jak to z domami bywa – na zdjęciach w magazynach wyglądają zupełnie inaczej niż w rzeczywistości. W W podróży służbowej Dąbrowski pokazuje swoją swoją codzienność rozgrywającą się w tych specyficznych przestrzeniach „niedomu”. Jego obrazowanie jest uważne i dyskretne ‑ rejestruje nie spektakl mody, ile jego marginesy: momenty, w których świat produkcji odsłania swoją teatralność, a ciało i emocje próbują odnaleźć komfort.
Dąbrowski od lat obserwuje i dokumentuje ten stan zawieszenia ‑ i potrafi go przełożyć na język fotografii, w której pozorna przypadkowość nie oznacza powierzchowności. W jego zdjęciach podróż służbowa okazuje się nie tylko trasą między kolejnymi miastami, lecz także sposobem bycia w nomadycznym świecie zleceń.


Tekst kuratorski
Piotr Niepsuj
Kuba, a właściwie – Dąbrowski, jak wypadałoby napisać w poważnym tekście kuratorskim, niemal zawsze ma na szyi aparat. Nieważne, czy jest na zleceniu, czy już po godzinach – cały czas robi zdjęcia, rejestruje to, co go otacza. Czasem to pokaz jednego z najbardziej prestiżowych domów mody na świecie, innym razem raper, którego słuchał przed laty. Ale równie dobrze może to być polityczne hasło nabazgrane w paryskim metrze, trzy pary szarych skarpetek suszących się na kaloryferze w jego Airbnb czy po prostu pstryk, bo: „patrz, jakie tu jest światło!”
Zebrane razem, te obrazy układają się w większą opowieść o świecie Kuby. Ta wystawa pokazuje jego wycinek, być może najmniej znany – życie „w podróży służbowej”, te dwa, trzy miesiące w roku, kiedy Kuba jest poza domem i relacjonuje Fashion Weeki dla WWD, najstarszego magazynu modowego na świecie.
Te intensywne okresy rządzą się własnymi prawami. Wrzucają fotografa w tymczasowy świat, który dzieli z innymi „guns for hire”, jak nazywał ich Helmut Newton. Wszyscy przechodzą to samo: lotniskowe kontrole bezpieczeństwa, przepełnione loty, strajki komunikacji miejskiej, ultradługie chodzenie z aparatem po mieście, które nie jest twoje. Budujesz relacje, zawierasz przyjaźnie, dzielisz posiłki i mieszkania na wynajem, dobre momenty, deszczowe dni i wymieniasz porady o sprzęcie. Poznajesz kolejne miasta, uczysz się w nich poruszać, odkrywasz ulubione bary i ukryte miejsca, zaczynasz rozumieć ludzi. A potem, po kilku tygodniach, wracasz do domu – do rodziny i codzienności – i żyjesz swoim „normalnym życiem” aż do… następnego sezonu. I wszystko zaczyna się od nowa. Czy to wiosna–lato czy jesień–zima? Kto to wie.
Kuba powiedział mi kiedyś, że robienie zdjęć dla siebie w trakcie pracy pozwala mu zachować psychiczną równowagę wobec zdjęć „zleconych”. Brzmiało to dla mnie dziwnie, bo między tymi dwiema „kategoriami” ujęć nie ma aż tak wielkiej różnicy – przynajmniej w sposobie, w jaki Kuba do nich podchodzi: z niekończącą się ciekawością, rozbrajającą życzliwością, odrobiną humoru i aparatem z dość szerokim obiektywem. Może właśnie dlatego granica między pracą a życiem podczas Fashion Weeków tak łatwo się rozmywa. Nigdy do końca nie wiadomo, czy dane zdjęcie powstało „na zlecenie”, czy Kuba zrobił je ot tak, po prostu, wracając do domu po kolejnym, dwudziestokilometrowym dniu fotografowania street style’u dla WWD.
Kuba interesuje się zarówno blichtrem Fashion Weeków, jak i lokalną codziennością – a najbardziej tym, co powstaje na styku tych dwóch światów. Czym jest strój? To jeszcze look z wybiegu czy już osobisty styl? Uczestnicy tygodnia mody czy po prostu stylowi przechodnie? Gość z pierwszego rzędu czy kelner z baru naprzeciwko? Czy to w ogóle ma znaczenie?
Kuba przygląda się społeczeństwu w konkretnym miejscu i czasie, wychwytuje dynamiki i wzorce zachowań, znajduje analogie z przeszłości i wszystko to dokumentuje – często z subtelnymi ukłonami w stronę historii fotografii. Można by powiedzieć, że jego podejście jest demokratyczne, bo traktuje wszystko z równą uwagą. Ja powiedziałbym, że jest inteligentne i głęboko ludzkie. Może dlatego, nawet jeśli nie znasz go dobrze, mówisz do niego Kuba, a nie Dąbrowski.
Kiedy spotykamy się w Mediolanie albo w Paryżu w trakcie tych intensywnych tygodni, Kuba jest zwykle bardzo zmęczony i ciągle przeprasza, że nie potrafi jasno wyrazić swoich myśli. Rzadko to zauważam – może dlatego, że sam po tylu latach za granicą nie mówię już płynnie po polsku. Nasze rozmowy zamieniają się w improwizowaną mieszankę języków i chaotyczny strumień uwagi o świecie, polityce, modzie, popkulturze, fotografii, aparatach, starzeniu się i wszystkim pomiędzy.
Kuba studiował socjologię i fotografię, więc potrafi nadać temu, co widzi, akademicki kontekst. Ale nigdy nie próbuje nikogo pouczać – po prostu pokazuje swój sposób patrzenia, zostawiając przestrzeń do zadawania pytań.
Kiedy zapytał mnie, czy chciałbym kuratorować tę wystawę, pomyślałem: „Wow, jasne!” A potem pomyślałem, że spróbuję zebrać wszystko, o czym rozmawiamy od lat, i ułożyć to w jakąś sensowną formę. Może w tym przypadku kurator jest raczej dyrektorem artystycznym?
Nie wiem. Pogadamy o tym w następnym sezonie.
Kuba i Piotr są fotografami i znają się od ponad dziesięciu, ale mniej niż dwudziestu lat.

Kuba Dąbrowski
Od 15 lat, czyli trzydziestu sezonów, pracuje dla najstarszego na świecie modowego dziennika WWD i dla topowych marek modowych. Sesje, dokumentacje fashion weeków od Paryża po Nowy Jork, streetowe zdjęcia trendów to jego codzienność.
Równolegle jego nazwisko kojarzy się z pierwszoosobowymi projektami dokumentalnymi poruszającymi wątki codzienności, rodziny, bliskich relacji. To wszystko m.in. za sprawą przełomowej wystawy w Zachęcie z 2014 roku. Film obyczajowy produkcji polskiej była nie tylko jedną z nielicznych wtedy wystaw indywidualnych współczesnego polskiego fotografa. Kuba swoim językiem fotograficznym wprowadził do galerii narodowej codzienność bez upiększeń. Czy też wydanej w zeszłym roku książki fotograficznej Tutejszy (wyd. Wydałem) o jego powrotach do Polski i byciu „pomiędzy” krajem i zagranicą, gdzie na co dzień mieszka i pracuje.
Na wystawie W podróży służbowej Dąbrowski po raz pierwszy pokazuje kulisy swojego życia zawodowego z ostatniej dekady. Zdjęcia z archiwum swoich podróży służbowych wybrał wspólnie z Piotrem Niepsujem, kuratorem wystawy.
Wydarzenia towarzyszące
Chodź z nami na wystawę, czyli fotospacer z Yu Fujiwarą
22.04.2026, godz. 16:00
Fotospacer z Yu Fujiwarą (znanym jako 8and2), uznanym fotografem mody ulicznej z Londynu.
Oprowadzanie Kuby Dąbrowskiego po wystawie
13.06.2026, godz. 12:30
W przededniu zamknięcia wystawy „W podróży służbowej” – ostatnia szansa na obejrzenie ekspozycji z autorskim komentarzem fotografa.
Kolofon
W podróży służbowej
Kuba Dąbrowski
Kurator: Piotr Niepsuj
Produkcja: Instytut Fotografii Fort, Bogdan Milewski (Fort Mokotów)
Asystentka produkcji: Maja Czechowicz
Projekt graficzny: Nastia Kaja
Wydawnictwo „When on Assignment”: IMAGE CULTURE, MILAN (nakład 110 sztuk)
















